U drevnom japanu živio je kovač koji se zvao Masamune i koji je izrađivao nadaleko poznate mačeve. Masamune je imao jednog sposobnog učenika, koji je čak izrađivao rub oštrice bolje od Masamunea. Zvao se Muramasa.

Jednom prilikom je grupa samuraja organizovala takmičenje da bi utvrdili čiji je mač bolji. Uzeli jedan mač Masamunea, i jedan Muramase te ih stavila u u mali potok s oštricom koja je bila okrenuta prema struji. Ono što su vidjeli tada bilo je vrlo interesantno i znakovito. Lišće koje je plutalo potočićem, kada je naišlo na Muramasin mač, bivalo je raspolovljeno, dok bi kada bi naišlo na Masamuneov mač uronjen u potok, oštrica odbijala lišće.

Muramasin mač, presekao je lišće koje je nailazilo na njegovo sječivo, dok je Masamuneovo sječivo odbijalo listove.

Nakon nekog vremena, samuraji su donijeli zaključak da je Muramasa, očigledno vještiji u pravljenju mačeva od svoga učitelja jer je njegov mač sjekao svo lišće koje je nailazilo na njegovu oštricu. Smatrali su da Masamuneov mač nije sposoban da tako dobro siječe. Redovnik, koji je posmatrao čitavo takmičenje, prišao je i duboko se poklonio grupi samuraja. Potom je počeo da objašnjava šta je on vidio.

U toj borbi redovnik je prepoznao Masamuneovu pobjedu, jer, njegov mač je bio više od običnog oružja, nije bio oružje agresije, već oružje mira i stvoren je da zaustavi rat. Muramasin mač nije mogao da prevaziđe sječenje, u njemu nije bilo ničeg uzvišenog i inspirativnog dok mač iskovan od strane Masamunea nije bio sklon ubijanju, on je bio više od oštrog oružja.

Prvi mač su po svemu sudeći je bio fini mač, međutim riječ je o krvlju žednoj zloj oštrici jer ne pravi razliku što će sjeći. To može biti podjednako rezanje leptira kao i odsecanje glava. Drugi je bio daleko finiji od njih dvojice, jer ne treba bespotrebno rezati ono što je nedužno i nezasluženo.

Mač iskovan od Masamunea nije bio sklon ubijanju, ,dok je Muramasin mač bio običan i u njemu nije bilo ničeg uzvišenog.